Voor de liefhebbers, alle foto's die ik gemaakt heb ( ong. 150 ) staan hier :
http://s164.photobucket.com/albums/u4/josv/Jose%20Abbas%20Santos/Jose%20Abad%20Santos/
zondag 16 november 2008
Dag 5, de terugweg.
Drukte van belang in huis. Alles werd ingepakt, uitgepakt en weer her-ingepakt. Het busje zou om 12 uur aan de weg staan om ons op te pikken. Na het ontbijt kwam er iemand binnen met een simpele mededeling : busje komt niet !! Versnellingsbak kapot !! Iedereen de pleur in natuurlijk, want 5 dagen in zo'n gat als dit is wel genoeg. Waarom ik in de lach schoot heb ik maar niet uitgelegd. Kan moeilijk zeggen dat ik zoiets wel verwachtte ! Gelukkig waren er 2 zeventienjarige studenten in het gezelschap die de volgende dag ( maandag ) allerlei verplichtingen hadden op school. Die hadden zoiets : dit gaat mij niet gebeuren, niet nog langer hier ! Als een speer gingen ze naar de weg om na 2 uur terug te komen met de mededeling dat ze een busje hadden aangehouden richting zuiden, en die ons op de terugweg wel mee wilde nemen. Mazzel dus. Vertrektijd werd nu wel wat later maar dat gaf niks.
Het varken was ondertussen begonnen om z'n eigen gift-wrap op te vreten.
Onze kado's waren ondertussen ook gearriveerd.
En omdat de native-chicken in Davao zo duur is heeft Nene er nog maar 1 bijgekocht.
Voor de rest ging mee : airplant, orchideeen, minstens 10 kilo bananen ( die nu allemaal tegelijk rijp zijn en dus niet weg te tremmen !!! ) en kokoswater. Wat de rest van het gezelschap allemaal meenam weet ik maar ik telde ik 5 rijstzakken gevuld met ???.
Oja, en het varken natuurlijk !!
Omdat het mooi weer was stond iedereen klaar om af te dalen naar de weg ( met alle rotzooi ) toen Nene plotseling de gulle dame uit ging hangen en "effetjes" de karabouw inhuurde voor 50 pesos. Persoonlijk vond ik het een geweldig idee, de rest vond het " zonde van je geld " maar laadde wel alles op natuurlijk !.
Bij de bus aangekomen bleek dat deze een slag kleiner was dan degne waarme we gekomen waren, ook het dakterras ontbrak. Maar de bijrijder reisde alsnog op het dak samen met wat rijstzakken.
Het zou dus nog wat krapper worden dan op de heenweg. Het varken had mazzel. Die had zich tijdens de karabouw-tocht los weten te wurmen. Daar er geen know-how aanwezig was om hem weer terug in te pakken mocht hij blijven.
De terugweg verliep makkerlijker dan de heenweg. Het was droog en licht. Helaas was de chauffeur een stuk minder. Het leek wel of ie voor donker in Davao terug wilde zijn. Gelukkig wel een paar plaatjes kunnen maken.
S'avonds uurtje of 9 waren we weer heelhuids thuis.
Btw, de bruine dame is ondertussen al in de soep van de Savour Queen belandt !
De andere 2 laten we maar leven. Tis best wel gezellig dat gekneuter van die 2 voor het huis.
Het varken was ondertussen begonnen om z'n eigen gift-wrap op te vreten.
Onze kado's waren ondertussen ook gearriveerd.
En omdat de native-chicken in Davao zo duur is heeft Nene er nog maar 1 bijgekocht.
Voor de rest ging mee : airplant, orchideeen, minstens 10 kilo bananen ( die nu allemaal tegelijk rijp zijn en dus niet weg te tremmen !!! ) en kokoswater. Wat de rest van het gezelschap allemaal meenam weet ik maar ik telde ik 5 rijstzakken gevuld met ???.
Oja, en het varken natuurlijk !!
Omdat het mooi weer was stond iedereen klaar om af te dalen naar de weg ( met alle rotzooi ) toen Nene plotseling de gulle dame uit ging hangen en "effetjes" de karabouw inhuurde voor 50 pesos. Persoonlijk vond ik het een geweldig idee, de rest vond het " zonde van je geld " maar laadde wel alles op natuurlijk !.
Bij de bus aangekomen bleek dat deze een slag kleiner was dan degne waarme we gekomen waren, ook het dakterras ontbrak. Maar de bijrijder reisde alsnog op het dak samen met wat rijstzakken.
Het zou dus nog wat krapper worden dan op de heenweg. Het varken had mazzel. Die had zich tijdens de karabouw-tocht los weten te wurmen. Daar er geen know-how aanwezig was om hem weer terug in te pakken mocht hij blijven.
De terugweg verliep makkerlijker dan de heenweg. Het was droog en licht. Helaas was de chauffeur een stuk minder. Het leek wel of ie voor donker in Davao terug wilde zijn. Gelukkig wel een paar plaatjes kunnen maken.
S'avonds uurtje of 9 waren we weer heelhuids thuis.
Btw, de bruine dame is ondertussen al in de soep van de Savour Queen belandt !
De andere 2 laten we maar leven. Tis best wel gezellig dat gekneuter van die 2 voor het huis.
Dag 4, Allerheiligen
Allerheiligen betekent hier, graven bezoeken, graven schoonmaken, kaarsjes branden en .......... eten ! Ook dit is weer een vrouwen aangelegenheid. De kerels laten zich niet zien, zolang er geen eten ( of drank ) is. Ook was er het bericht dat, ter ere van Nene en mij, Nene's halfzuster een varken had meegenomen zodat ook deze tak van de familie wat behoorlijks te eten had. Eerste stop was dus het huis van Nene's halfbroer. Aan het gegil te horen kwamen we net te laat voor de doodsteek.
Daarna kreeg ik een complete spoedcursus " Lechon ". Volgens iedereen is Gomer ( Nene's halfbroer dus ) DE expert van het dorp. Heeft voor alle grote ketens hier in Davao gewerkt. Waarschijnlijk zoop ie teveel, anders had ie nu niet in een of ander bergdorpje gewoond. Maar ik moet echt zeggen, de man wist wat ie deed !
Ondertussen bezochten Nene, haar broer Boy en ik het graf van haar vader. Hier kon je zien dat Nene van de arme Racosalem-tak is en er geen echte Racosalem-dochters zijn in het dorp, 1 grote puinhoop.
Dan is dit wel effe een ander gezicht !
Maar mede door mijn "aanwezigheid", hebben de broers belooft om in ieder geval het dak te vernieuwen en de volgende keer als we komen nemen we wat GI-sheets, verf en cement mee.
Terug naar het varken ! Op een kolenvuurtje waar we in nederland nog geen stokkie sate op gaar krijgen, hing het beestje al aardig te kleuren.
Ondertussen nog even wat pas gevallen kokoswater drinken.
Dit was ook het moment dat ( volgens mij ) Nene effe lekker d'r zelf kon zijn en samen met moeders en halfzus kon praten/klagen over al die andere zussen en nichtjes in Davao en Manilla die zwanger zijn, net geweest of het waarschijnlijk gaan worden. Echt waar, als op dat moment de rebellen me hadden ontvoerd had ze er niks van gemerkt !!
Ondertussen werd het varken onder grote hilariteit de keuken ingeparkeerd. Bamboestok was effe te lang....
Dan natuurlijk eten geblazen !!
En dan, ja, dan blijf je toch weer de witneus uit het verre buitenland en durft niemand bij je te komen zitten om ook lekker te eten, hoezeer je je best ook doet. Uiteraard werd al het eten ook doorgegeven naar de "achterhoede" maar echt lekker voel je je er niet bij. De man op de achtergrond is de echtgenoot van een nicht van Nene. Absoluut geen drinker maar een stugge roker. En daar ik altijd wel voorraad had bleef ie altijd in de buurt :-)
Na het eten begon het alweer snel te schemeren, tijd om afscheid te nemen van schoonmoeder. Zij zou nog die avond naar huis toe gaan omdat het de weg nog zo goed was. Dat het donker was maakte waarschijnlijk niks uit. Het jurkje dat Nene haar gegeven had was al ingepakt, de 15 kilo rijst was al opgegeten door de rest en het geld voor de medicijnen had ze verstopt in der knotje haar. Ook dan wordt je weer je geconfronteerd met de Filippijnse cultuur. Niks dikke pakkerd als afscheid voor moeders ( die ze misschien nooit meer ziet, althans in levende lijve ), alleen maar : geef het geld niet aan anderen !!
Snel terug naar het huis. Morgen vertrekken we weer !!!!!
Daarna kreeg ik een complete spoedcursus " Lechon ". Volgens iedereen is Gomer ( Nene's halfbroer dus ) DE expert van het dorp. Heeft voor alle grote ketens hier in Davao gewerkt. Waarschijnlijk zoop ie teveel, anders had ie nu niet in een of ander bergdorpje gewoond. Maar ik moet echt zeggen, de man wist wat ie deed !
Ondertussen bezochten Nene, haar broer Boy en ik het graf van haar vader. Hier kon je zien dat Nene van de arme Racosalem-tak is en er geen echte Racosalem-dochters zijn in het dorp, 1 grote puinhoop.
Dan is dit wel effe een ander gezicht !
Maar mede door mijn "aanwezigheid", hebben de broers belooft om in ieder geval het dak te vernieuwen en de volgende keer als we komen nemen we wat GI-sheets, verf en cement mee.
Terug naar het varken ! Op een kolenvuurtje waar we in nederland nog geen stokkie sate op gaar krijgen, hing het beestje al aardig te kleuren.
Ondertussen nog even wat pas gevallen kokoswater drinken.
Dit was ook het moment dat ( volgens mij ) Nene effe lekker d'r zelf kon zijn en samen met moeders en halfzus kon praten/klagen over al die andere zussen en nichtjes in Davao en Manilla die zwanger zijn, net geweest of het waarschijnlijk gaan worden. Echt waar, als op dat moment de rebellen me hadden ontvoerd had ze er niks van gemerkt !!
Ondertussen werd het varken onder grote hilariteit de keuken ingeparkeerd. Bamboestok was effe te lang....
Dan natuurlijk eten geblazen !!
En dan, ja, dan blijf je toch weer de witneus uit het verre buitenland en durft niemand bij je te komen zitten om ook lekker te eten, hoezeer je je best ook doet. Uiteraard werd al het eten ook doorgegeven naar de "achterhoede" maar echt lekker voel je je er niet bij. De man op de achtergrond is de echtgenoot van een nicht van Nene. Absoluut geen drinker maar een stugge roker. En daar ik altijd wel voorraad had bleef ie altijd in de buurt :-)
Na het eten begon het alweer snel te schemeren, tijd om afscheid te nemen van schoonmoeder. Zij zou nog die avond naar huis toe gaan omdat het de weg nog zo goed was. Dat het donker was maakte waarschijnlijk niks uit. Het jurkje dat Nene haar gegeven had was al ingepakt, de 15 kilo rijst was al opgegeten door de rest en het geld voor de medicijnen had ze verstopt in der knotje haar. Ook dan wordt je weer je geconfronteerd met de Filippijnse cultuur. Niks dikke pakkerd als afscheid voor moeders ( die ze misschien nooit meer ziet, althans in levende lijve ), alleen maar : geef het geld niet aan anderen !!
Snel terug naar het huis. Morgen vertrekken we weer !!!!!
Dag 3 - Naar het strand
Wederom bepakt en bezakt met eten ging de hele goegemeente op weg. Helaas regende het weer.
Maar ik kreeg nu wel de kans om de weg te zien die we een paar avonden tevoren in het donker hadden afgelegd. Het valt me nu nog mee dat ik maar 1x in de modder heb gezeten !!
De oude picknick-plaats wordt weer ontdaan van nieuwe begroeing, nieuw kokosnootbladeren geplukt om de grond te bedekken.
En : Let's eat !!
Na het eten begon het op te klaren en werd het "strandweer".
Dit vissertje werd gevraagd of ie z'n buit wilde laten zien. Wilde hij wel. Toen ik wilde gaan kijken liet ie alles vallen en rende hard weg !!
Toen maar alles aan z'n broertje meegegeven.
Om 4 uur terug naar huis. Eten en slapen..................
Maar ik kreeg nu wel de kans om de weg te zien die we een paar avonden tevoren in het donker hadden afgelegd. Het valt me nu nog mee dat ik maar 1x in de modder heb gezeten !!
De oude picknick-plaats wordt weer ontdaan van nieuwe begroeing, nieuw kokosnootbladeren geplukt om de grond te bedekken.
En : Let's eat !!
Na het eten begon het op te klaren en werd het "strandweer".
Dit vissertje werd gevraagd of ie z'n buit wilde laten zien. Wilde hij wel. Toen ik wilde gaan kijken liet ie alles vallen en rende hard weg !!
Toen maar alles aan z'n broertje meegegeven.
Om 4 uur terug naar huis. Eten en slapen..................
maandag 3 november 2008
Jose Abad Santos, dag 2
Dag 2
Opstaan bij het krieken van de dag. Voor mij dan. Alles en iedereen had zich al gewassen dus ik had lekker de tijd om eens m'n camping-gevoel terug te halen, onder grote belangstelling welliswaar.
Nene is er iets handiger in ( en valt niet zo op )
Gelukkig was het ondertussen droog dus ik kon even de omgeving verkennen want ik had geen flauw benul waar ik beland was.
De dag stond in het teken van de 40e sterfdag van Nene's tante. Dat was ook de reden dat Nene's nichten naar Mangili gingen en wij ons er bij aan konden sluiten. Eerst s'ochtends een mis in de lokale kapel.
Daarna bepakt en bezakt met eten naar het graf.
Tis geheel en vrouwen aangelegengeheid. Na wat emotionele toespraken, veel gebeden en ritueel verbranden van alle bloemen e.d. was het eten geblazen.
Op de terugweg even bij Nene's stiefmoeder langs.
Terug in het huis kon er eindelijk behoorlijk gegeten worden. Geen rijst met gebakken ei maar echt vlees. Dat kon wel kloppen want het grote varken waar ik de nacht tevoren bijna over struikelde kon ik de volgende ochtend niet meer vinden. Bij navraag wees iemand me op deze jongen.
Nene's halfbroer had hem/haar in alle vroegte opgehaald en geslacht. Vandaag dat ik niet wakker werd van het gegil.
s'Avonds hoorde we dat m'n schoonmoeder ook van haar berg was afgedaald ( ong. 1 uur lopen ) en nu logeerde bij Nene's broer. Dus even op audientie bij de oude dame.
76 jaar en nog steeds goed ter been.
Vroeg naar bed, morgen picknick op het strand !
Opstaan bij het krieken van de dag. Voor mij dan. Alles en iedereen had zich al gewassen dus ik had lekker de tijd om eens m'n camping-gevoel terug te halen, onder grote belangstelling welliswaar.
Nene is er iets handiger in ( en valt niet zo op )
Gelukkig was het ondertussen droog dus ik kon even de omgeving verkennen want ik had geen flauw benul waar ik beland was.
De dag stond in het teken van de 40e sterfdag van Nene's tante. Dat was ook de reden dat Nene's nichten naar Mangili gingen en wij ons er bij aan konden sluiten. Eerst s'ochtends een mis in de lokale kapel.
Daarna bepakt en bezakt met eten naar het graf.
Tis geheel en vrouwen aangelegengeheid. Na wat emotionele toespraken, veel gebeden en ritueel verbranden van alle bloemen e.d. was het eten geblazen.
Op de terugweg even bij Nene's stiefmoeder langs.
Terug in het huis kon er eindelijk behoorlijk gegeten worden. Geen rijst met gebakken ei maar echt vlees. Dat kon wel kloppen want het grote varken waar ik de nacht tevoren bijna over struikelde kon ik de volgende ochtend niet meer vinden. Bij navraag wees iemand me op deze jongen.
Nene's halfbroer had hem/haar in alle vroegte opgehaald en geslacht. Vandaag dat ik niet wakker werd van het gegil.
s'Avonds hoorde we dat m'n schoonmoeder ook van haar berg was afgedaald ( ong. 1 uur lopen ) en nu logeerde bij Nene's broer. Dus even op audientie bij de oude dame.
76 jaar en nog steeds goed ter been.
Vroeg naar bed, morgen picknick op het strand !
Jose Abad Santos, dag 1
Dag 1 - Vertrek
Geheel tegen de Philippijnse gewoontes in vertrokken we een dag eerder dan gepland ipv een dag te laat. 8 volwassenen en 5 kinderen in een busje voor 8 personen, zonder airco maar dat was geen punt, openstaande ramen genoeg. Mee gingen : 48 eieren, 100 kilo rijst, chips, snoep, groente, minstens 5 gallon mineraalwater en weet ik wat nog meer. Volle bak dus, je kon geen vin verroeren. Gelukkig was iedereen familie, wel opgevoed, dus de sfeer zat er meteen goed in en de lucht in de bus bleef prima van kwaliteit. Tussenstop in Digos bij een eatery.
De weg was prima te berijden, chaffeur was ook een prima vent ( en nuchter ) en deed geen gekke dingen.We vertrokken met mooi weer maar helaas begon het na Melita te regenen en goed ook. Vanaf daar was de weg ook minder en werd almaar minder hoe verder we naar het zuiden reden. Ook was het al pikkedonker dus al met al geen makkelijk ritje. Tot 2x toe waarschuwde de chauffeur ons dat het beter was als ik even m'n pet wat dieper over m'n ogen ( en neus ) trok zodat eventuel "belangstellende" niet konden zien dat er een blanke in de bus zat. Dus berg op, berg af, door rivieren heen, omgevallen bomen en landslides ontwijken en dat allemaal op een geitepad, zijnde de hoofdweg. Foto's heb ik niet, wel van de terugweg. Aangekomen in de barangay Mangili stapte we uit bij het eerste huis. Het stroomde nog steeds van de regen dus eerst maar effe schuilen bij een lokale bobo. Ondertussen was het 8 uur s'avonds. GSM werkt daar niet dus eventuele hulp om te helpen sjouwen konden we niet bereiken. Dan maar alleen de noodzakelijke dingen mee en de rest later ( laten ) ophalen. Alle zaklantaarns werden te voorschijn gehaald ( mijn maglite kon ik dus weer eens nergens vinden ) en wandelen dan maar. Tocht duurde zo ongeveer 3 kwartier. Door modder klunen, door bergstromen waden, midden in een soort jungle en in het licht van een zaklantaarn. Tochtje om nooit te vergeten. Al meteen kwam uit mijn "stadse" Nene de mountain-girl te voorschijn. Hoge hakjes uit en op blote voeten verder. Ik hield trouw m'n slippers ( nep-crox ) aan voor de grip. Totdat er een in de modder bleef steken. Wel direkt terug gevonden maar toen ook maar op blote voeten verder. Conclusie : grip kwijt en wie zat er na 50 meter op z'n gat in de modder ? Yep. Wel grote lol natuurlijk bij de rest. Nep-crox maar weer aan dus. In het huis waar we aankwamen was ondertussen iedereen gaan slapen dus dikke paniek. Kaarsen aan ( dorps-aggregaat werkt alleen tussen zonsondergang en 8.30 pm ) en de maaltijd bereiden. Wij ondertussen afspoelen bij de kraan. Ondertussen had de lokale bobo z'n best gedaan want toen ik weer binnen kwam stonden de 100 kilo rijst en alle andere spullen die we hadden achter gelaten al in het huis. Koste wel 20 pesos. Iedereen effe snel eten ( rijst met gebakken ei ) en naar bed. Nene en ik kregen een apart kamertje met matras gelukkig. Alhoewel de matras wel flinterdun was lag ik tenminste niet op de grond. De rest lag verspreidt door het huis. In de woonkamer lagen er ongev. 10 op een rij !
Aan de andere kant lag ook nog Nene's nicht haar kind de borst te geven dus dat gedeelte heb ik maar even niet gefotografeerd.
Geheel tegen de Philippijnse gewoontes in vertrokken we een dag eerder dan gepland ipv een dag te laat. 8 volwassenen en 5 kinderen in een busje voor 8 personen, zonder airco maar dat was geen punt, openstaande ramen genoeg. Mee gingen : 48 eieren, 100 kilo rijst, chips, snoep, groente, minstens 5 gallon mineraalwater en weet ik wat nog meer. Volle bak dus, je kon geen vin verroeren. Gelukkig was iedereen familie, wel opgevoed, dus de sfeer zat er meteen goed in en de lucht in de bus bleef prima van kwaliteit. Tussenstop in Digos bij een eatery.
De weg was prima te berijden, chaffeur was ook een prima vent ( en nuchter ) en deed geen gekke dingen.We vertrokken met mooi weer maar helaas begon het na Melita te regenen en goed ook. Vanaf daar was de weg ook minder en werd almaar minder hoe verder we naar het zuiden reden. Ook was het al pikkedonker dus al met al geen makkelijk ritje. Tot 2x toe waarschuwde de chauffeur ons dat het beter was als ik even m'n pet wat dieper over m'n ogen ( en neus ) trok zodat eventuel "belangstellende" niet konden zien dat er een blanke in de bus zat. Dus berg op, berg af, door rivieren heen, omgevallen bomen en landslides ontwijken en dat allemaal op een geitepad, zijnde de hoofdweg. Foto's heb ik niet, wel van de terugweg. Aangekomen in de barangay Mangili stapte we uit bij het eerste huis. Het stroomde nog steeds van de regen dus eerst maar effe schuilen bij een lokale bobo. Ondertussen was het 8 uur s'avonds. GSM werkt daar niet dus eventuele hulp om te helpen sjouwen konden we niet bereiken. Dan maar alleen de noodzakelijke dingen mee en de rest later ( laten ) ophalen. Alle zaklantaarns werden te voorschijn gehaald ( mijn maglite kon ik dus weer eens nergens vinden ) en wandelen dan maar. Tocht duurde zo ongeveer 3 kwartier. Door modder klunen, door bergstromen waden, midden in een soort jungle en in het licht van een zaklantaarn. Tochtje om nooit te vergeten. Al meteen kwam uit mijn "stadse" Nene de mountain-girl te voorschijn. Hoge hakjes uit en op blote voeten verder. Ik hield trouw m'n slippers ( nep-crox ) aan voor de grip. Totdat er een in de modder bleef steken. Wel direkt terug gevonden maar toen ook maar op blote voeten verder. Conclusie : grip kwijt en wie zat er na 50 meter op z'n gat in de modder ? Yep. Wel grote lol natuurlijk bij de rest. Nep-crox maar weer aan dus. In het huis waar we aankwamen was ondertussen iedereen gaan slapen dus dikke paniek. Kaarsen aan ( dorps-aggregaat werkt alleen tussen zonsondergang en 8.30 pm ) en de maaltijd bereiden. Wij ondertussen afspoelen bij de kraan. Ondertussen had de lokale bobo z'n best gedaan want toen ik weer binnen kwam stonden de 100 kilo rijst en alle andere spullen die we hadden achter gelaten al in het huis. Koste wel 20 pesos. Iedereen effe snel eten ( rijst met gebakken ei ) en naar bed. Nene en ik kregen een apart kamertje met matras gelukkig. Alhoewel de matras wel flinterdun was lag ik tenminste niet op de grond. De rest lag verspreidt door het huis. In de woonkamer lagen er ongev. 10 op een rij !
Aan de andere kant lag ook nog Nene's nicht haar kind de borst te geven dus dat gedeelte heb ik maar even niet gefotografeerd.
donderdag 23 oktober 2008
Vleermuis
De boom van de buren draagt een bepaald soort vrucht ( ter grote van een druif ) die de vleermuizen hier eten. Dus zo'n 3-4x per jaar is het op ons plaatsje voor, af en toe bukken geblazen als er weer eens eentje een doorstart moet maken. Maar tis wel een prachtig gezicht !!!!
Abonneren op:
Berichten (Atom)
